نگاهش با نگاهم  راز میگفت

سخنها چشم او با ناز میگفت

پریرو دستی از من زیرسر داشت

دگر دستم حمایل بر کمر داشت

بچشمم اشک شادی حلقه زن بود

که دلدارم نبود او، جان من بود

نمایاند بمن تا آن بدن را-

بدور افکند ،آن گل ،پیرهن را

دلم از شوق آن تن رفت از دست

تن او رونق مهتاب بشکست

تن او خرمنی بود از گل یاس

دلم افتاد از شوقش به وسواس

دو پستان چون دو لیموی بهشتی

که برخیزد از آن بوی بهشتی

گل من دلبرانه ناز میکرد

لبش را غنچه آسا باز میکرد

برآن بودم که در پایش بمیرم

زوصلش داد هجران را بگیرم

بدو گفتم که :ای ماه شب افروز

که از روی تو یابد روشنی،روز

مرا از دوریت بی تاب کردی

کجا بودی؟ دلم را آب کردی

کجا بودی که بینی شام تارم

گهرریزان دو چشم اشکبارم؟