لبت اي فرشته من ! بگل شراب ماند

نگهت زبسكه گرمست به آفتاب ماند

دو شكوفه سپيدي كه به باغ سينه داري-

زصفا و روشنائي به دو مهتاب ماند

به پرند شانه هايت چو لبم خزيد،گفتم:

كه درخشش تن تو به بلور ناب ماند

چو بسينه ات نهم سر ، نبود خبر زخويشم

كه پناه سينه تو به جهان خواب ماند

بزمان پويه چون گل كه بلرزد از نسيمي-

به تن تو هست تابي كه به موج آب ماند

چو لبت ببوسه گيرم زلبم شكوفه ريزد