پروانه  صفت دور جهان گرديدم

نامردم  اگر مرد به  دوران  ديدم

به يكرنگي تخم مرغ چيزي نديدم

آنرا هم  شكستم و دو رنگي  ديدم

كوچه برفي است و رد پايي كه بر نگشته است

مرا به ياد تو مي اندازد

ازحنجره هاي خسته صحبت نكنيد

با  ني لبك  شكسته  صحبت  نكنيد

وقتي  كه  به  انتظار عادت  داريم

نردبان اين جهان ما ومني است

عاقبت  اين  نردبان  افتادنيست

لاجرم آنكس  كه بالاتر نشست

استخوانش سخت ترخواهد شكست

من و تو اي همه خوب

من و تو اي همه ناز

كه چكد از نگهم بر نگهت موج نياز

همچو دو عقربه – گاه شماري – هستيم

روز و شب در پي هم در تك و تاز

پايمان بسته بهم –

ليك افسوس افسوس –

سرمان بر سر يك بالين نيست

بستر سينه ام از پيكر مهتابي تو –

سخت خالي ماندست

دست اين - گاه شمار

روي اين انگشتري آغوشم –

پيكر همچو برليان ترا ننشانده است

**********************

من و تو اي همه عشق

همچو دو عقربه يك ساعت –

پايمان بسته بهم

ليك يكشب سرمان بر سر يك بالين نيست

وه چه لذت بخش است –

ظهر اين گاه شمار –

با همه تاب و تبش

و از آن زيباتر –

حالت نيمشبش.

زبانم را نميفهمي ، نگاهم را نميبيني

ز اشكم بيخبر ماندي و آهم را نميبيني

سخنها خفته در چشمم ،  نگاهم صد زبان دارد

سيه چشما – مگر طرز نگاهم را نميبيني؟

سيه مزگان من – موي سپيدم را نگاهي كن

سپيد اندام من – روز سياهم را نميبيني

پريشانم ، دل مرگ آشيانم را نميجويي

پشيمانم ، نگاه عذرخواهم را نميبيني

گناهم چيست جز عشق تو ؟ روي از من چه ميپوشي ؟

مگر اي ماه – چشم بيگناهم را نميبيني؟

گفتم : چه بايد ديده را ؟- گفتا كه : ديدن

گفتم : چه شايد بهر دل؟- گفتا: تپيدن

گفتم : چگونه عاشقان را ميشناسي؟

گفت : از نگاه مات و رنگ از رخ پريدن

گفتم كه : من گلچينم اي سر تا بپا گل

گفتا : بمان در پاي گل تا وقت چيدن

گفتم : چه باشد  - بوسه گاه – زندگي بخش؟

گفتا كه : چال – گونه – وقت گزيدن

گفتم : بدو – زيباتر از زيبا – كدام است؟

گفتا : مرا در خانه آيينه ديدن

گفتم : بگو شيرين ترين آسودگي چيست؟

گفتا : بدنبال پريرويان دويدن

گفتم : شعاعي سرزد از پيراهنت ،گفت :

داني كه چرا  زميوها سيب نكوست  نيمش رخ عاشق است و نيمش رخ دوست آن زردي و سرخي كه در آن مي بيني  زردي رخ عاشق است و سرخي روي دوست

_{من از خار لب  ديوار فهميدم  كه  ناكس ، كس  نميگردد  از اين  بالا نشينها}

_{وزآن نرگس افتاده برخاك فهميدم كه كس،ناكس نمي گردد ازاين پايين نشينها} 

هاي آدمهاي خوشبخت منو تماشا كنيد، به من ميگن سيه بخت

آرزوهام جون جون تو دشت سينه مردن  

  منو چرا اي خدا جون با خودشون نبردن

اون زمونا خوب يادمه ،تو اون خونه صفا بود

تو اون خونه كه تاريكه ،يه قلب با وفا بود

يه روز دو تا چشم سياه، اومد تو سرنوشتم

عاشق شدم رو قلب خود اسم اونو نوشتم

عاشق شدم ندونستم كه عاشقي، جنونه

آدم ميشه دربه درو حيرون تو اين زمونه

دود اگر بالا نشيند كسرشان شعله نيست        جاي چشم ابرو نگيرد گرچه او بالاتر است