روزگاريست همه عرض بدن ميخواهند

 همه از دوست فقط چشم و دهن ميخواهند

 ديو هستند ولي مثل پري مي‌پوشند

  گرگ‌هايي كه لباس پدري مي‌پوشند

 آنچه ديدند به مقياس نظر مي‌سنجند

عشق‌ را همه با دور كمر مي‌سنجند

 خب طبيعي ست كه يك روز به پايان برسد

  عشق‌هايي كه سر پيچ خيابان برسد

سه تا پسره با هم كل گذاشته بودن، اولي ميگه: باباي من مهم‌ترين آدم مملكته.

 دوتاي ديگه ميپرسن: مگه بابات چيكارس؟ ميگه: باباي من رئيس‌جمهوره. هر قانوني

 كه بخواد گذاشته بشه رو بايد اول باباي من امضا كنه. دومي ميگه: برو بابا حال

 نداري. باباي من عمري پوز باباي تورو ميزنه! اوليه ميگه: مگه بابات چيكارس؟ پسره

 ميگه : باباي من نماينده مجلسه.. تا باباي من راي نده، عمري قانوناي باباي تو

 تصويب نميشن. سومي برميگرده ميگه: باباهاي شما جلوي باباي من پشم هم

 نيستن! اون دو تا ميپرسن: مگه بابات چيكارس؟ پسره ميگه: باباي من پاسبونه...

 جلوي خيابون واميسته، پونصدتومن ميگيره، ميشاشه به قانون باباهاي هردوتون!

خودت را با هيچكس در اين دنيا مقايسه نكن  اگر اين كار را بكني به خودت توهين كرده اي                                                          

                                                                                                   آلن استرايك

به همه اعتماد كردن خطرناك است و به هيچكس اعتماد نداشتن خطرناكتر.                       

                                                                                              آبراهامم لينكلن

 اگر خاموش باشي تا ديگران به سخنت آورند بهتر از آنست كه سخن گويي و خاموشت كنند.               

                                                                                                  سقراط

 مايوس مباش ،زيرا ممكن است آخرين كليدي كه در جيب داري قفل را بگشايد.      تروتي ويك

هرگز اين چهار چيز رو در زندگيت نشكن :

 اعتماد ،قول ،رابطه و قلب را . زيرا وقتي اينها مي شكنند صدا ندارند ولي درد بسياري دارند. .           

     چارلز ديكنز

روزي مرد كوري روي پله هاي ساختماني نشسته و كلاه و تابلويي را در كنار پايش قرار داده بود روي تابلو خوانده مي شد: من كور هستم لطفا كمك كنيد. روزنامه نگاري خلاقي از كنار او مي گذشت نگاهي به او انداخت فقط چند سكه داخل كلاه بود. او چند سكه داخل كلاه انداخت و بدون اين كه از مرد كور اجازه بگيرد تابلوي او را برداشت آن را برگرداند و اعلان ديگري روي آن نوشت و تابلو را كنار پاي او گذاشت و آنجا را ترك كرد. عصر آن روز روزنامه نگار به آن محل برگشت متوجه شد كه كلاه مرد كور پر از سكه و اسكناس شده است مرد كور از صداي قدم هاي او خبرنگار را شناخت و خواست كه به او بگويد كه بر روي تابلو چه نوشته است؟ روزنامه نگار در جواب گفت : چيز خاص و مهمي نبود من فقط نوشته شما را به شكل ديگري نوشتم و لبخندي زد و به راه خود ادامه داد. مرد كور هيچ وقت ندانست كه او چه نوشته است ولي روي تابلوي او خوانده مي شد :  امروز بهار است ولي من نمي توانم آن را ببينم !!!!!

آدمها مثل كتاب هستند

بعضي ها خط خوردگي دارند

بعضي ها غلط چاپي دارند

از روي بعضي ها بايد مشق نوشت

از روي بعضي ها بايد جريمه نوشت

بعضي ها رو بايد چند بار خواند تا فهميد

و بعضي ها رو بايد نخوانده دور انداخت

لبت اي فرشته من ! بگل شراب ماند

نگهت زبسكه گرمست به آفتاب ماند

دو شكوفه سپيدي كه به باغ سينه داري-

زصفا و روشنائي به دو مهتاب ماند

به پرند شانه هايت چو لبم خزيد،گفتم:

كه درخشش تن تو به بلور ناب ماند

چو بسينه ات نهم سر ، نبود خبر زخويشم

كه پناه سينه تو به جهان خواب ماند

بزمان پويه چون گل كه بلرزد از نسيمي-

به تن تو هست تابي كه به موج آب ماند

چو لبت ببوسه گيرم زلبم شكوفه ريزد

مسلما این موضوع انشاء برای هزارمین بار – اگر نه بیشتر – تکرار شده ، فقط برای اینکه تغییری ایجاد بشود موضوع را این جوری پای تخته نوشتم " می خواهید در آینده چه کاره بشوید . الگوی شما چه کسی است ؟ " و برایشان توضیح دادم الگو یعنی اینکه چه کسی باعث شده شما تصمیم بگیرید این شغل را انتخاب کنید . انشاء ها هم تقریبا همان هایی هستند که هزار ها بار تکرار شده اند ، با این تفاوت که چند تا شغل جدید به آن ها اضافه شده " مهندس هوا و فضا " ، " پدرم می گوید الان ام وی ام بهترین رشته ی دنیا است و خیلی پول دارد – منظورش MBA است " " دوست دارم مهندسی اتم بخوانم ولی پدرم دوست ندارد می گوید اگر آشپزی بخوانم بیشتر به دردم می خورد " و ... .

بقیه تو ادامه مطلب . . .                                حتما بخونید خیلی تکان دهنده است

براي من شنيدن

اينكه شنهاي ساحل نرم است ،

كافي نيست

 ،ميخواهم پاي برهنه ام

اين نرمي رو حس كند! . . .

منتظر عکسهای دیگه از پائیز باشید

 دانی که چرا زمیوه ها سیب نکوست

نیمش رخ عاشق است و نیمش رخ دوست

آن زردی و سرخی که درآن می بینی

زردی رخ عاشق است و سرخی روی دوست

نمیدونم چرا مردم با من چنین کردند

مرا از آسمان چیدندو همرنگ زمین کردند

دلم با کهکشانها بود و از پروین سخن می گفت

نمیدونم چرا این گل رو خوشه چین کردند

پاييز را دوست دارم...
بخاطر غريب و بي صدا آمدنش
بخاطر رنگ زرد زيبا و ديوانه کننده اش
بخاطر خش خش گوش نواز برگ هايش
بخاطر صداي نم نم باران هاي عاشقانه اش
بخاطر رفتن و رفتن... و خيس شدن زير باران هاي پاييزي
بخاطر بوي مست کننده خاک باران خورده کوچه ها
بخاطر غروب هاي نارنجي و دلگيرش
بخاطر شب هاي سرد و طولاني اش
بخاطر تنهايي و دلتنگي هاي پاييزي ام
بخاطر پياده روي هاي شبانه ام
بخاطر بغض هاي سنگين انتظار
بخاطر اشک هاي بي صدايم
بخاطر سالها خاطرات پاييزي ام
بخاطر معصوميت کودکي ام
بخاطر نشاط نوجواني ام
بخاطر تنهايي جواني ام
بخاطر اولين نفس هايم
بخاطر اولين گريه هايم
بخاطر اولين خنده هايم
بخاطر دوباره متولد شدن
بخاطر رسيدن به نقطه شروع سفر
بخاطر يک سال دورتر شدن از آغاز راه
بخاطر يک سال نزديک تر شدن به پايان راه
بخاطر غريبانه و بي صدا رفتنش
پاييز را دوست دارم، بخاطر خود پاييز
و من عاشقانه پاييز را دوست دارم

نگاهش با نگاهم  راز میگفت

سخنها چشم او با ناز میگفت

پریرو دستی از من زیرسر داشت

دگر دستم حمایل بر کمر داشت

بچشمم اشک شادی حلقه زن بود

که دلدارم نبود او، جان من بود

نمایاند بمن تا آن بدن را-

بدور افکند ،آن گل ،پیرهن را

دلم از شوق آن تن رفت از دست

تن او رونق مهتاب بشکست

تن او خرمنی بود از گل یاس

دلم افتاد از شوقش به وسواس

دو پستان چون دو لیموی بهشتی

که برخیزد از آن بوی بهشتی

گل من دلبرانه ناز میکرد

لبش را غنچه آسا باز میکرد

برآن بودم که در پایش بمیرم

زوصلش داد هجران را بگیرم

بدو گفتم که :ای ماه شب افروز

که از روی تو یابد روشنی،روز

مرا از دوریت بی تاب کردی

کجا بودی؟ دلم را آب کردی

کجا بودی که بینی شام تارم

گهرریزان دو چشم اشکبارم؟

پيداست هنوز شقايق نشدي

زنداني زندان دقايق نشدي

وقتي که مرا از دل خود مي راني

يعني که تو هيچ وقت عاشق نشدي